Wetsvoorstel Uitwerking Autobrief II bouwt de fiscale bevoordeling van de zuinige auto af

Vorig jaar heeft het kabinet Autobrief II gepresenteerd, waarin wordt teruggeblikt naar het fiscale beleid aangaande autobelastingen. En die terugblik is wel interessant.

Het zal u niet ontgaan zijn dat de aanschaf en/of het gebruik van een zuinige auto afgelopen jaren is toegejuicht in Den-Haag. Een goede zaak, zou u op het eerste gezicht zeggen. De praktijk is echter weerbarstig en de stimuleringsmaatregelen van afgelopen jaren blijken de belastingbetaler geld te kosten, Europees klimaatbeleid te dwarsbomen en ingewikkelde wetgeving met zich mee te brengen die niemand meer snapt.

Hoe kan dit nu? Op het eerste gezicht lijkt het beleid geslaagd, zeker gezien het feit dat de gemiddelde CO2-uitstoot van nieuwe auto’s in Nederland gedaald afgelopen jaren. Uit onderzoek van onder meer de Algemene Rekenkamer en de Oeso blijkt dat deze positieve CO2 resultaten echter vooral op het conto van het Europese bronbeleid komen. Het doorgeslagen Nederlandse CO2-afhankelijke fiscale autobeleid overlapt met en hindert zelfs het Europees bronbeleid. Zodra autofabrikanten dankzij onze fiscale stimulering in Nederland onder een bepaald gemiddelde van CO2 uitstoot komen, kunnen zij het zich veroorloven om in andere Europese landen minder zuinige auto’s te verkopen: dit wordt ook wel het waterbedeffect genoemd.

Naast de ongewenste klimaatresultaten, zijn er ook de (nationale) budgettaire nadelen. De Staatskas blijkt de laatste jaren een slordige € 2 miljard per jaar aan belastinginkomsten mis te lopen door de opeenstapeling van alle fiscale stimuleringsmaatregelen voor zuinige auto’s. Tot slot is het fiscale wettenboek een flink stuk dikker geworden als gevolg van alle wijzigingen en uitzonderingen die met de stimuleringsmaatregelen samenhangen. Dit heeft weer als gevolg stijgende uitvoeringskosten van de Belastingdienst en dus weer stijgende lasten voor de belastingbetaler.

Het huidige kabinet heeft nu gelukkig zijn conclusies getrokken en in een wetsvoorstel aan het parlement voorgelegd om een belangrijk deel van de stimuleringsmaatregelen af te gaan bouwen de komende jaren. Een terechte stap, die eigenlijk al eerder gezet had moeten worden. Maar beter ten halve gekeerd, dan ten heele gedwaald.

Bron: Actuele artikelen