Mogelijkheden tariefarbitrage via de werkkostenregeling zijn ingeperkt

Als werkgever of directeur-grootaandeelhouder (dga) bent u vast al in aanraking gekomen met de in 2015 verplicht geworden werkkostenregeling. De term omvat de fiscale regelgeving van vergoedingen en verstrekkingen aan werknemers. Daarbij is, in tegenstelling tot regulier loon, niet de werknemer belasting verschuldigd over het ontvangen voordeel, maar de werkgever.

De werkkostenregeling geldt ook voor dga’s in dienst bij ‘hun’ BV. Dga’s kunnen via de werkkostenregeling een belastingbesparing realiseren door werknemersloon (regulier loon) om te zetten naar werkgeversloon (zogeheten eindheffingsloon). Dit laat zich toelichten met een simpel voorbeeld. Wil de BV € 100 netto aan de dga uitkeren in de hoogste loonbelasting schijf, dan moet de BV € 208 bruto loon uitkeren. Via de werkkostenregeling is de BV in dit voorbeeld geen € 208, maar € 180 in totaal kwijt om hetzelfde netto bedrag aan de dga uit te keren. Een belastingvoordeel van € 28 dus. Binnen de zogeheten vrije ruimte van de werkkostenregeling (1,2% van de loonsom van de werkgever, voor zover niet besteed aan andere vergoedingen en verstrekkingen), is er zelfs helemaal geen belasting verschuldigd over de netto uitkering.

Via de werkkostenregeling is er dus tariefarbitrage mogelijk, dit uiteraard tot ongenoegen van de fiscus. Het belangrijkste wapen tegen deze tariefarbitrage, is het gebruikelijkheidscriterium.  Op grond van dit criterium mocht tot 1 januari 2016 de omvang van de als eindheffingsbestanddeel aangewezen vergoedingen en verstrekkingen niet meer dan 30% afwijken van ‘hetgeen in voor het overige overeenkomstige omstandigheden gebruikelijk is’.

Het gebruikelijkheidscriterium is met ingang van 1 januari 2016 aangescherpt. Niet de omvang van de vergoeding of verstrekking als zodanig, maar überhaupt het aanwijzen van een vergoeding of verstrekking als eindheffingsloon wordt getoetst. Bij de toets of is voldaan aan het gebruikelijkheidscriterium, spelen onder meer de aard van de vergoeding of verstrekking, de omvang of waarde van de vergoeding of verstrekking en de wijze waarop de vergoeding of verstrekking vóór de werkkostenregeling in de organisatie werd behandeld, een rol.

Het is goed om te weten dat er een ‘safe haven’ is van € 2.400 euro per werknemer. De belastingdienst heeft toegezegd dit bedrag zonder nadere vragen aan te merken als gebruikelijk. Als u het dus niet te gek maakt, dan kunt u dus alsnog een beetje profiteren van die aantrekkelijke tariefarbitrage.

Bron: Actuele artikelen